را از نگاه بزرگى انداخته است . بنابراين آنان كه اميد بخشش خداوند را دارند نبايد بر خطاها عادت كنند ؛ زيرا خداى مهربان هم صبرى دارد كه گاهى لبريز مىشود و مىفرمايد : وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فحِشَةً أَوْظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُواْ لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَى مَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ » « 1 » و آنان كه چون كار زشتى مرتكب شوند يا بر خود ستم ورزند ، خدا را ياد كنند و براى گناهانشان آمرزش خواهند ؛ و چه كسى جز خدا گناهان را مىآمرزد ؟ و دانسته و آگاهانه بر آنچه مرتكب شده‌اند ، پا فشارى نمىكنند . امام باقر عليه السلام در تفسير آيهء فوق و مفهوم اصرار مىفرمايد : اصرار بر گناه اين است كه بنده گناه كند و آمرزش نطلبد و در فكر توبه هم نباشد . پس اين پافشارى است . « 2 » زيرا اصرار بر گناه به معناى ايمن دانستن خويش از عذاب و كيفر خداوند است و تنها زيانكارانند كه خود را از مكر و مهلت خداوند محفوظ مىدانند . امام على عليه السلام مىفرمايد : در شگفتم از كسى كه سختى انتقام خداوند را از خود مىداند و همچنان بر گناه اصرار مىورزد . « 3 » بنابراين حضرت نتيجه مىگيرد و مىفرمايد :

--> ( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 135 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 6 / 32 ، باب 20 ، حديث 40 ؛ تفسير العياشى : 1 / 198 ، حديث 144 . ( 3 ) - غرر الحكم : 166 ، حديث 3239 .